Zo jammer dat de blaadjes op moment van schrijven al aan het vallen zijn..
Gewoon omdat het er zo mooi uitziet.
Iedereen die Japan (misschien ooit) gaat bezoeken…, doe het in het Sakura season!! (zo nu:P)

Ja, in februari, want ik weet niet wat voor weer het is in Nederland (naja, dat weet ik eigenlijk wel, omdat ik van bijna iedereen hoor dat het HEEL ERG koud is en er veel sneeuw valt), maar hier, in Nagasaki, is het eigenlijk best wel heel erg lekker weer. Nog steeds wat fris, maar al wel 10 graden, en veel zon.

Terug naar Setsubun.
Ik wilde hier iets mee doen, want ik had het gevoel dat ik niet snel de kans zou krijgen om nog een keer Setsubun mee te maken. Het feest duurt namelijk maar één dag, en eindigt al best gauw weer (vroeg in de avond), dus ik vroeg aan de medewerkers van het Ryuugakusei Center (uitwisselingsstudenten centrum, superlieve mensen die alles doen om het ons naar de zin te maken), waar en wanneer Setsubun in Nagasaki precies gevierd wordt.
Want, afgezien van het feit dat ik wist dat het DE dag was waarbij vanaf een podium naar het publiek met bonen werd gegooid (had dat een keer gezien op een foto uit de quest) , wist ik zelf niet bijster veel van het feest.
Net als een medewerker van het Ryuugakusei Center die, nadat ik de vraag had gesteld over het feest, meteen voor mij helemaal naar het Nagasaki Tourist Center belde, omdat ze zelf ook niet bijster veel over het festival wist.
Ik vond dat dit helemaal niet nodig was, maar ze had de informatie voor mij al snel klaar. En toen besloot ik dat ik wilde gaan. Dus had ik wat mensen opgebeld, en gekeken wie er mee wilde. Uiteindelijk gingen Jocelyn, Shimpei (die ik ken van toen hij met een groepje aan het rondreizen was in Nederland) en Nozomi (die ik ken van toen een avondje drinken toen we hier net kwamen – beiden zitten aan dezelfde Uni als ons) mee.

Toen we aankwamen had zich een gigantische menigte verzameld rondom een podium waarop hoge piefen (binnen bedrijven) stonden. Allemaal hadden ze traditionele kleding aan en droegen ze een bakje, met SOJABONEN er in!

De sojabonen (die eigenlijk ‘geluksbonen’ waren) werden het publiek ingegooid… en wij vieren vingen ze!! Ik moet eerlijk zeggen dat eigenlijk de eerste keer was dat ik Japanners ZOOOo gierig heb zien doen (voor geluk)… heb dr maar meteen een filmpje van gemaakt..

Met oma geisha’s!! (die een dans hadden opgevoerd)

Verder was het gewoon een Japans festival (Matsuri) zoals elk ander festival. Veel eten, eten, winkeltjes en eten. Hier een standje dat maïskolven verkocht

groupshot (let op het hoofd van shimpei:P)

En toen was het Setsubun festival ten einde…  maar was de lente officieel begonnen!! (althans volgens de oude Japanse telling / viering etc etc) . Omdat ik een zakje met geluksbonen had gevangen had ik net het gevoel alsof ik een loterij had gewonnen. Ondanks het feit dat ik niet erg bijgelovig ben, voelde ik me toch best goed dat ik zo’n ding heb weten te bemachtigen:D Zo’n ding, waar bejaarden  hysterisch voor heen en weer springen en wat in best wel beperkte oplage van het podium werd gegooid. Dit jaar, ja, dit jaar, heb ik (samen met Jocelyn, Shimpei, Nozomi en tientallen andere Japanners) extra veel geluk.

YEAAAAAAAAHHH!!!!

en.. dat was best wel wat!!
Papa, Mama en Felix kwamen vlak voor kerst voor het eerst naar Japan… en het was zo leuk om ze weer te zien!! In de ruim 4 maanden nu (toen 3) dat ik hier zat, hebben we steeds contact gehouden via skype, mail en soms telefoon, maar nothing beats the real thing laat ik het zo maar zeggen.
We logeerden met zn 4en in hetzelfde hotel als waar Djos en ik 3 maanden geleden ook waren geweest in Ikebukuro, in het centrum van Tokyo.
Veel licht, winkels, restaurants en drukte, maar wel op een heel gezellige manier.

De eerste paar uren dat we weer bij elkaar waren moesten overal foto’s van gemaakt worden. En felix moest natuurlijk meteen weer een fried chicken kopen.

Ik met mama in een straatje in Ikebukuro

De eerste keer in een tijdje dat we weer een keer met z’n vieren aten, tevens ook de eerste maaltijd die we hadden met zn allen in Japan. Best wel raar dat IK opeens alles moest bestellen, maar ook wel grappig tegelijkertijd…:P

De eerste dag besloten we meteen om het centrum van Tokyo te verkennen, en om naar Shibuya te gaan. Dit is een wijk waar alles draait om muziek, hip en kleding. Hier hielp ik papa met kaartjes kopen:D

In Shibuya. Ik vond het superchil om er te zijn, ondanks dat het erg druk was. Felix moest nog even wennen, maar mama vond het ook wel gezellig. En ik had een cd gekregen die ik heel graag wilde!!:D

Bij het hondje Hachiko

In de avond hadden we afgesproken met de familie Kagawa en Wada (twee van mijn drie gastgezinnen) in een superlekker restaurant!! Niemand van beide families sprak engels, dus ik moest alles vertalen, wat toch iets zwaarder was dan ik dacht:S Ik heb nauwelijks van het eten kunnen genieten:( Maar het was wel vet gezellig om ze allemaal weer  te zien, deze keer samen met papa, mama en Felix.
 
Ik en vader en moeder Kagawa. De ene kant van de tafel

En het andere uiteinde van de tafel met de familie Wada (en een stukje mama rechts). Wel jammer dat niet iedereen er op staat die er was. En ik geen foto van het eten heb

En toen was het afgelopen…. dacht ik. Wat volgde was een half uur durende fotosessie met deze drie gezinnen (2 Japanse en 1 Nederlandse, nl wij) in alle mogelijke combinaties. Alleen de ouders, alleen de kinderen, alleen de vaders, alleen de moeders…. etc etc
Wel een superavond btw

De volgende dag besloten we om naar Asakusa te gaan. Het oudere deel van Tokyo, en heel anders dan Shibuya.

Deze wijk wordt gedomineerd door de gigantische Sensoji (Senso tempel) die er midden in staat. Hier een foto van ons 4en voor de Kaminarimon (Donderpoort) en ingang van de tempel met de bekende reuzenlampion die daar hangt.

Onder de reuzenlampion:D

Verder hadden we nog een heel stuk langs de Sumida rivier (de rivier die midden door Tokyo loopt, vergelijkbaar met de Amstel in Amsterdam) gelopen, en zagen we deze F*CKIN mooie zonsondergang… Niet echt vast te leggen op dit fototje btw..

In de avond hadden we afgesproken met de familie Hiroshima (mijn derde gastgezin) en gingen we kerst bij hun thuis vieren:D
Na een VET LEKKERE yakiniku (geroosterd vlees) maaltijd in een Koreaans restaurant, gingen we naar hun huis en hebben daar kerstcake gegeten:D

… en ze hadden een Kotatsu!! (een japans verwarmingselement onder een tafel met een deken om de warmte te bewaren)

… en toen we terug naar het hotel gingen zaten we in een LEGE trein!! FOCK!! Het was natuurlijk niet voor niets kerstavond!? (wat in Japan betekend, dat iedereen thuis zit, niet zo heel anders dan in NL, behalve de treinbestuurder dan)

Als laatste avond in Tokyo waren we de volgende dag naar Shinjuku gegaan. Één van de grote winkelbuurten ín het centrum van Tokyo. Veel licht en lawaai en gezelligheid!:D

Voor Kabukicho, de rosse buurt van Tokyo.

En de dag daarna verlieten we Tokyo al weer om richting Kyoto te gaan. Met de Shinkansen!!

YAY:D  In de Shinkansen

Toen we in Kyoto aankwamen, moesten we natuurlijk meteen naar de Kiyomizu tempel (Kyoto’s hoofdattractie). Het was er zoooo druk (al die toeristen), maar natuurlijk wel weer prachtig. Vooral het uitzicht.

Voor het uitzicht vanaf de Kiyomizu tempel

Toen we in de avond naar het centrum van Kyoto waren gegaan, moest Felix persé Shinkokushi Taisen 3 spelen (waarbij je met kaarten je eigen leger bestuurd)

Ík moest persé Tekken 6 spelen

En papa (en ik) moesten Taiko no Tatsujin (een trommelspel) spelen.
Mama negeerde ons overigens gewoon, en ging in de winkeltjes naast de gamecenter wat shoppen.

En!! De dag daarna waren we voor 1 dag naar Osaka gegaan! Deze trashy rommelige stad is een van mijn favoriete plekken in Japan, dus ik was al helemaal hyped nog voordat we gingen.

Dit is een foto van in de avond, toen we naar Shinsekai (‘De nieuwe wereld’ / een gedeelte in Osaka, dat in tegenstelling tot de naam, helemaal niet ‘nieuw’ is, maar eerder oud en verrot, maar wel gezellig!)

Dit moest natuurlijk ook gedaan worden, nu we eenmaal in Shinsekai waren:D

De dagen die daarop volgden dat we in Kyoto waren, hebben we alle beroemde sightseeing spots een bezoek aangedaan. Ik was op heel veel plekken al een keer eerder geweest, maar nog nooit in de winter.
Plekken zoals..

de Fushimi Inari schrijn

De Sanjusangendo!:D

De Kinkakuji (gouden tempel)

en de Toji!! (oostelijke tempel)

en toen was het oud en nieuw:P

Waarbij we gingen eten in een Izakaya (cafe/resaurant) en allemaal kleine schotels tegelijk hadden besteld. Too bad dat ik daar vergeten van ben een foto van te nemen. Voor we het wisten was het allemaal op:(

En toen gingen we rond 12 uur maar terug naar het hotel en daar de countdown vieren met de staff en iedereen dit op dat moment daar aanwezig was. Best een aparte ervaring, maar again superchil en gezellie..

En toen was het nieuwjaarsdag..

En gingen we net als alle andere Japanners naar de tempel voor Hatsumode (het eerste tempelbezoek van het jaar) om gelukslootjes te trekken, en natuurlijk te wensen voor veel geluk voor het nieuwe jaar. Het was ZOOoooooooooooo druk!!

Het is niet echt goed te zien op de foto, maar de straten waren helemaal VOL met mensen die dezelfde kant opbewogen, nl naar de tempel

Eenmaal op de tempelgrond zelf waren er natuurlijk weer veel kraampjes die het een en ander (vooral veel eten) verkochten voor bezoekers die na al dat wensen voor geluk honger hadden gekregen. En goede zaken dat ze deden!

De hoofdtempel

Wat de meeste mensen doen, is dat ze een ‘gelukslootje’ (waarop staat hoeveel of juist hoe weinig geluk je dit jaar kan verwachten) trekken, en dat na de uitkomst gelezen te hebben aan een tak, touw, of rek vastmaken. Hier een koppel (of echtpaar?) dat een lootje aan het rek vastbindt. Voor nog meer geluk, uiteraard.

En natuurlijk moest ik dat ook doen. Ik was best wel teleurgesteld dat ik, althans volgens Japanners, niet zo’n goede toekomstvoorspelling had. Ik had Suekichi (‘nog geen geluk’) getrokken. Dus ik besloot het om het maar snel aan het rek vast te maken. En een Ema (houten geluksbordje waar je je wensen op kan schrijven) te bekrassen voorzien van mijn wensen.

.. en dat was het. We hadden nog een diner met elkaar diezelfde avond, want de volgende dag gingen we al weer naar huis. Mijn ouders en broer terug naar Nederland. Ik terug naar Nagasaki.
Ik heb een supergezellige en leuke tijd gehad want ik vond het hartstikke leuk om aan mijn familie het land te laten zien wat ik bestudeer en waar ik van hou (naast Nederland, natuurlijk:D
Papa zei sowieso dat hij hier zeker een keer terug wil komen, maar dan wel nadat hij de taal wat beter beheerst. Who knows? misschien gaat iedereen bij mij thuis in de toekomst wel Japans spreken (NOPE. Dat was een grap:P)

Merel en Kaas in de partymood (met Philip)

wij waren er OOK.

met mijn buurman en een lab. medewerker (en kaas en merel)

met onze favoriete docent

Met koreaanse en chinese buren

Met mijn chinese engels leerling (de dude aan wie ik engelse les geef) en zijn vriendengroep

met mijn andere chinese buurman, de chinese zangeres die eerder op de avond had opgetreden (in het rood), en een chinese vriendin van mijn engels leerling

de drank vloeide en ik nam het ervan (mede omdat het gratis was:P). Misschien had ik iets te veel op op een gegeven moment…

met de taiwanese federatie

Het feest liep officieel ten einde, ik had iets teveel op, dus ging ik maar mee karaoke doen met mijn chinese engels leerling en zijn vriendengroep. Het was wel weer party alleen waren de chinese ballades die iedereen zong wat minder (ik begreep er niets van:S en ze klonken allemaal hetzelfde)

Na de 4uur durende karaoke sessie was iedereen in een vet goed humeur
maar toen moesten we al weer naar huis:S

Dat was het. Het buitenlanders verzameling feest was best gezellig en in het begin best wel awkward (kan het niet echt goed in andere woorden uitdrukken)  puur omdat het zo een chique setting was, maar uiteindelijk was het heel erg lachen. Heel vriendelijk van de universiteit dat ze dit voor ons hadden georganiseerd. En het eten was lekker! En iedereen had iets te veel op! Heel erg Japans :S:D

tis hier echt winter geworden, korte dagen en veel kou en ellende, maar het is en blijft nog steeds Nagasaki (which means dat het nog steeds focking hard is)

Afgelopen weekeinden hadden we op twee zaterdagen achter elkaar verschillende uitstapjes met de school (waaraan wij verplicht waren deel te nemen). De eerste was naar het vulkanische schiereiland Shimabara (Unzen).  Veel gemekker en ‘waarom moeten wij dit doen’ en dat soort dingen tijdens het verzamelen en toen we de bus in gehezen werden (iedereen was gewoon té brak) , toen we eenmaal in de buurt van de Unzen vulkaan kwamen werd iedereen opeens stil. Het was gewoon ZOOoooooo mooi..

het uitzicht vanaf boven! (naar beneden)

Ik bij de vulkaan!

De groep bij de vulkaan

Het was voor de rest echt een superchille dag en ik vond het heel aardig van de leraren dat ze ons zo veel hebben laten zien en ons hebben meegenomen naar allemaal verschillende plekken. Ze stopten ook overal precies lang genoeg. Niet te lang, niet te kort. Het was gewoon heel chil.
Na de vulkaan hadden we al meteen de keuze uit twee dingen. Of we zouden een ´avontuurlijke wandeltocht door de hellen van Unzen´ (een soort kraters waar stoom uitkomt) ondernemen, of je kon naar een Onsen (Japans kuuroord / badhuis) gaan en gewoon relaxen. Voor mij, (en de helft van de nederlanders) was het niet zo een moeilijke keuze (gezien de brakheid van de meesten) en besloot ik, om mijn hoofd op helemaal niets te zetten, en te gaan baderren in het door vulkanische grond verwarmde badwater. Helaas heb ik verder geen foto´s van de onsen..
Toen we eruit kwamen was iedereen helemaal tot rust gekomen, maar zaten we helaas nog maar op de helft van de dag. Dat was dus niet zo een goede planning bleek, en ik weet nog dat ik mezelf meerdere malen moest dwingen om niet in slaap te vallen, ondanks dat we de meest prachtige dingen voorgeschoteld kregen. Daar heb ik dan weer wél foto´s van gemaakt..

Een voormalig Samurai huis, een tuin, en straat met eeuwenoude huizen. Het was prachtig.

Daarna gingen we naar het bijbehorende Shimabara kasteel!

…. (wat er op de foto kleiner uitziet dat het eigenlijk in het echt was)

UITZICHT!!! vanaf de castle grounds van het kasteel. Als je goed kijkt zie je eilanden in de verte..

De dag was compleet, iedereen was moe en tevreden vertrokken we naar huis. Het was onverwachts VET leuk, en ik was zwaar tevreden (en MOE)..

…totdat de volgende zaterdag alweer de volgende bustrip voor de deur stond. Dit keer een trip naar het Peace Park van Nagasaki en het Atoombommuseum. Ik was er al een keer eerder geweest, en ik moet zeggen dat de sfeer die er heerst… heel erg apart is. Ik had nog nooit echt een keer tijd genomen om rustig te kijken naar alle standbeelden die door landen zijn geschonken. Omdat we nu een uitgebreide rondleiding kregen had ik dat wel, en heb ik dan ook veelvuldig van de kans gebruikt gemaakt om foto’s te maken.

Ik doe wel heel luchtig over de ‘standbeelden’ (waarvan dr sommige echt ronduit lelijk waren), maar als je goed kijkt naar de onderste foto zie je dat we (tenminste ik) best wel moeilijk kijken. En dat komt niet alleen maar doordat we kijken in de zon. Het was gewoon een hele aparte en best wel eigenaardige plek. Vooral als je nadenkt dat hier de bom is gevallen die deze hele stad en zijn inwoners heeft vernietigd. Later in de middag vertrokken we richting het atoombommuseum, waar we soortgelijke informatie voorgeschoteld kregen als tijdens de rondleiding door het Peace Park. Hetgene wat mij het meest bij was gebleven, was het feit dat, alles gewoon ook ECHT heeft plaatsgevonden in de stad waar ik dit jaar woon. In het museum waren foto’s te zien van neergeslagen mensen die alles hadden verloren midden in een woesternij. Deze foto’s hadden titels als ‘Vrouw in Zenzamachi’, een vrouw in een gewone woonwijk die was veranderd in een eindeloze vervallen hoop rotzooi. Ik kende Zenzamachi voorheen alleen als wijk waar wij doorheen fietsten wanneer we uitgingen. Opeens kwam deze ramp heel erg dichtbij, ondanks het feit dat het al weer 60 jaar geleden is.

Beide bustrips waren interessant op zijn eigen manier. De ene was misschien ‘leuker’ of  ‘gezelliger’ dan de andere, maar toch heb ik het gevoel dat ik Nagasaki en omgeving beter heb leren kennen. Ik vond het echt wel relaxed van de uni dat ze deze trips voor ons hebben geregeld. Arigatou!!

hoe lang zit ik nu hier al? bijna 3 weken!? de tijd vliegt voorbij en het is superchil hier. Het huiswerk wat we moeten maken (en de tijd die zo snel voorbij gaat) zijn misschien wat minder, het super relaxte weer (overdag 20 graden en ZON waardoor je gewoon in je t-shirt kan rondlopen), het feit dat de winkels en restaurants tot LAAAT open zijn, en de gestoorde / gekke sfeer (yup Japan verschilt best wel wat van Nederland, alhoewel op een positieve manier) maken eigenlijk alles goed. Even een beeld van hoe mijn dagelijks leven er in Nagasaki nu uitziet…

Mijn kamer!! Dit is meestal het eerste wat ik zie als ik wakker wordt. Ik slaap hier overigens heerlijk. De ebbenhoute meubels zijn misschien niet de mooiste, maar handig zijn ze wel (om allemaal rotzooi in te dumpen). Mijn ijskast is bovendien BEST WEL GROOT!! (als in dat dr veel eten in past..)

Mijn EIGEN BADKAMER! yay:D

Het fietstenhek waar mn fiets staat. De grijze is van mij

Kijk! Een AYU sticker:D

Op weg naar school  de universiteit. Ochtendglorie. Iedereen is vet brak. Dat is het eigenlijk het leuke van Japan. Dat je gewoon samen brak bent.

Onze geweldige Uni met palmbomen!

(foto komt nog)

De SHOKUDOU (kantine). Best wel heel erg lekker eten hier, en eigenlijk niet zo heel duur. Een HIKAWARI TESHOKU (dagmenu) bestaand uit hoofdgerecht (meestal vlees met groente of sla), rijst, soep, en nog een extra groentengerecht kost ongeveer €2,70. Ik neem het elke dag voor lunch:D

Na de les gaan we meestal nog wat rommelen in de buurt of gaan we naar het centrum van de stad. Dit is eigenlijk de (enige) winkelstraat (genaamd HAMANOMACHI) waar het een beetje te doen is.

Of we gaan eerst naar huis en wat slapen / rusten. En pas later weer weg. Shianbashi is best wel leuk in de avond. maar dat is ook de enige plek. Dit was trouwens tijdens het Kunchi festival (Nagasaki’s BIG ALL STAR festival) toen we net aankwamen. Veel stalletjes met eten, speelgoed, en ander troep. 

Als er geen Kunchi festival is ofzow (op alle andere 363 dagen van het jaar), dan wordt het in de avond meestal zoiets. IZAKAYA’s (café’s) met een NOMIHOUDAI (all u can drink voor ongeveer €10,00) zijn echt de shit(^v^)/

Dit is trouwens de enige plek in Shianbashi die ongeveer tot 4 uur open is door de week. Veel café’s / restaurants gaan best wel vroeg dicht. Blaah..

En dan… wanneer je moe bent, en alcohol op hebt, moet je HET HELE STUK (van Shianbashi naar huis) op de fiets in het holst van de nacht afleggen. Het fijne is dan dat het meestal erg rustig is. Het kutte vervelende is dat de tocht 30 minuten duurt. Echter, wanneer je de ingang van het KOKUSAI KOURYUU KAIKAN (internationaal blabla huis ofzo, iig het huis waar ik woon) hebt bereikt, doet het euforische gevoel je alle ellende van een half uur geleden vergeten, gewoon omdat het zo fijn is om weer thuis te zijn.

Ik weet niet of je het uit de bovenstaande tekst heb kunnen opmaken of niet, maar ik heb echt een geweldige tijd hier. Ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen, but I guess … I love Nagasaki.

Dat was het.

De concertkaartjes!! opweg naar Fukuoka in de trein

Toen we aankwamen was dit wat we zagen: allemaal kraampjes die Ayu troep spullen verkochten, en iedereen die gierig aan het dringen was om zo snel mogelijk zo veel mogelijk spullen te bemachtigen. Misschien zegt deze foto het niet zo heel goed, maar het was best wel heel erg druk.

We hadden eigenlijk best wel scheit en wurmden ons er gewoon tussendoor, anders hadden we misschien nog een paar uur gewacht voordat we aan de beurt waren.

YAY AYU TROEP dit was eigenlijk het illegale standje ongeveer op een steenworp van de stands die ‘officiele’ goodies verkochten. Bij een van deze stands had ik een sleutelhanger gekocht, maar die is op moment van schrijven al kapot. :S

Na de stands mochten we (werd ons vriendelijk verzocht) om voor de arena te gaan staan en zo’n 30 min. te wachten. We werden best wel omgeven door ‘Y’s’ en hun vrouwelijke partners (zo noemen wij leden van Japanse maffia, anders valt het te veel op dat we het over hun hebben aangezien het woord hetzelfde is in het Nederlands als in het Japans), maar daar zie je op de foto’s niet zo heel veel van. Ik vraag me eigenlijk af waarom Ayu zo populair bij deze (sub) groep is. Misschien heeft het met geblondeerd haar te maken:S Ik begrijp het niet…

En toen was EINDELIJK het concert! het was echt te goed… en het leek soms net of ik er eigenlijk helemaal niet bij was. Gewoon zo een droom die te goed is voor woorden. Maar het was echt geweldig. Helaas mocht ik geen foto’s maken:S  maar ik kan wel een idee geven van hoe het er ongeveer uit zag. Namelijk zo:

AYUUUUUUUUUUUUUUUUUuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

YAY mijn uitzicht in Tokyo vanaf het balkon in het hotel in Ikebukuro. Urban Jungle

Onze eerste lunch in een klein RAMEN (bamisoep) restaurantje. Wat waren we brak.

Dit (een MATCHA – groene thee – FRAPPUCINO van STARBUCKS) was mijn ontbijt / lunch. Vooral als we te laat opstonden en geen tijd  hadden om een echt ontbijt te eten.

In AKIHABARA oftewel ‘Electric Town’. Hier draait het allemaal om TV’s, GAMES, TELEFOONTJES, en GAME CENTERS

DJOS wilde persé naar een MAID CAFE, dus zo gezegd zo gedaan. Ik was er trouwens nog nooit naar toe geweest, dus ik vroeg me af of het echt zo suf was als ik had gehoord. Ik ga hier niet echt een definitie van geven, maar als je echt wil kan je zelf opzoeken wat het betekend. Ik vond het trouwens best wel saai.

In SHIBUYA (mn favorite buurt) bij het HACHIKO beeld, het beeld van de hond die altijd bleef wachten op zijn baasje. Tegenwoordig wordt het gebruik als herkenningspunt, als in ‘… tis daar in de buurt bij HACHIKO’.

SHIBUYAAAAAAAaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!

HOSTFAMILY ATTACK!!! twas vet leuk om iedereen weer te zien..

Het waren maar een paar foto’s, maar het ging ook zo snel voorbij. Het was echt een flits. Maar het was wel weer echt DE BOM. DJOS en ik willen in maart weer gaan, maar eerst in ieder geval nog aankomende kerst TOKYO met thuis. Heb dr vet zin in.

Even nog over de naam van mijn blog. Ik verwacht dat sommigen van jullie de twee (Japanse)leestekens links in de titel misschien kennen, maar de meerderheid dat niet doet. Daarom een korte uitleg:P ‘西へ’ (lees ‘nishi’ en ‘he’ (of ‘e’) betekend letterlijk ‘naar het westen’. Maar waarom zou ik mn blog ‘naar het westen’ noemen als ik in principe (vanuit Nederland, naar Japan:P) naar het verre OOSTEN reis? De titel heeft wat mij betreft eerder betrekking op het land Japan zelf. Waar er tussen Europa en Azie vaak het ‘east meets west’ gevoel overheerst, is dit in het land Japan zelf ook het geval. Het (noord)oostelijke deel van het land ziet er HEEL ANDERS uit dan het (zuid)westen. Vergelijk het met noord Italie (Milaan) en zuid Italie (Napels). Tokyo (waar ik met het vliegtuig aankom) ligt dan misschien in het midden van het land, maar wordt toch tot oost-Japan gerekend, terwijl Nagasaki (waar ik uiteindelijk naar toe zal gaan) zowat ligt op een van de meest zuidelijkste punten van Japan. Ik kwam op de titel toen ik voor me zag hoe ik vanuit Tokyo de Shinkansen (de hogesnelheidstrein) eerst richting Osaka, dan naar Fukuoka en uiteindelijk Nagasaki zou nemen, terwijl vanuit het raam de verschillende landschappen zichtbaar werden. Hoe meer ik richting het westen reisde, hoe meer het landschap zou veranderen en verschillen van het punt waar ik met mijn reis begon. Het enige wat hetzelfde zou blijven was de hemel en de lucht. Want die is eigenlijk overal hetzelfde. Toen bedacht ik opeens dat ik in Japan zou kunnen zijn zonder een stukje Nederland te verliezen. De lucht is, in beide landen namelijk toch hetzelfde in the end.

PFFF wat een lang verhaal…
Heb je dit allemaal gelezen??
Zulke stukken ga ik dus voortaan NIET op mn blog zetten.
Duurt allemaal veel te lang en veel te veel tijd en dan kan ik veel minder dingen in Japan doen enzow omdat ik achter een stomme computer zit.
Goed.
Dit was de eerste post:P